بهاری دیگر

من به درماندگي صخره و سنگ

من به آوارگي ابر و نسيم

من به سرگشتگي آهوي دشت

من به تنهايي خود مي مانم

من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي گيسوان تو به يادم مي آيد

شعر چشمان تو را مي خوانم

چشم تو چشمه شوق

چشم تو ژرف ترين راز وجود برگ بيد است كه با زمزمه جاري باد تن به وارستن عمر ابدي مي سپرد

تو تماشا كن

كه بهاري ديگر

پاورچين پاورچين

از دل تاريكي ميگذرد

و تو در خوابي

 پرستو ها خوابند و تو مي انديشي

به بهاري ديگر

به ياري ديگر

اما براي من

نه بهاري

و نه ياري ديگر

 افسوس

من و تو  دور از هم مي پوسيم

غمم از وحشت پوسيدن نيست

غمم از زيستن بي تو در اين لحظه پر دلهره است

ديگر از من تا خاك شدن راهي نيست

از سر اين بام

اين صحرا

اين دريا

پر خواهم زد

خواهم مرد

 و غم تو اين غم شيرين را