من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهي كه بلغزد بر من
من خودم بودم و يك حس غريب
كه به صد عشق و هوس مي ارزيد
من خودم بودم
دستي كه صداقت ميكاشت
گرچه در حسرت گندم پوسيد
من خودم بودم
هر پنجره اي
كه به سرسبزترين نقطه ي بودن وا بود
و خدا ميداند
بي كسي از ته دل بستگيم پيدا بود
من نه عاشق بودم
و نه دلداده به گيسوي بلند
و نه الوده به افكار پليد
كه مرا از پس ديوانگيم ميفهميد
ارزويم اين بود
دور اما چه قشنگ
كه روم تا در دروازه ي نور
تا شوم چيره به شفافي صبح
به خودم ميگفتم:تا دم پنجره ها راهي نيست
من نميدانستم
كه چه جرمي دارد
دستهايي كه تهيست
و چرا بوي تعفن دارد
گل پيري كه با گلخانه نرست
روزگاريست غريب
من چه خوش بين بودم
همه اش رويا بود
و خدا ميداند
سادگي از ته دلبستگيم پيدا بود
برچسب:
نویسنده: پریسان
تاريخ: سه
شنبه
30 خرداد
1391 ساعت: 22:38
