گم شدي در شب سربي شهر
گرچه در دل تو را گم نكردم
بي تو لبخند من زوركي بود
جز برايت تبسم نكردم
وقتي انروز با خنده اي گرم
امدي روبرويم نشستي
خواستي عاشقت باشم اما
روزي اخر دلم را شكستي
ترس ات اين بود باران بگيرد
مدتي زير باران بماني
ارزوي من اين بود اما
شعر باراني ام را بخواني
ارزوي من اين بود يك شب
در كنار تو سازي بسازم
از تو و سايه ي گيسوانت
قصه هاي درازي بسازم
از نگاه تو خواندم كه دارد
باورت مي شود التماسم
دوستم داري،از من مپوشان
من كه چشم تو را ميشناسم
من كه ميدانم ان سوي اخمت
خنده اي مهربان جان گرفته
زير رگبار ان چشم ابري
شعر من بوي باران گرفته
كاشكي دست سردت بگيرد
دستهاي زمستاني ام را
دوست دارم برايت بگويم
درد و اندوه پنهاني ام را
تو به قول خودت گم شدي
من جز تو يك دوست پيدا نكردم
حرفهاي زيادي دلم داشت
هرگز ان عقده را وا نكردم
گرچه مانند زيبايي تو
عاشقان زيادي ندارم
مثل مجنون تنها از عشقت
سر به ديوانگي ميگذارم
بي تو من مرده ام مرده اي سرد
مرده اي كه مزاري ندارد
با نگاهي بيا زنده ام كن
اين براي تو كاري ندارد
تقديم به عشقم فرشيد دوست داشتني
برچسب:
نویسنده: پریسان
تاريخ: سه
شنبه
30 خرداد
1391 ساعت: 22:03
