اي تكيه گاه كوچه هاي تنهايي ام درود
اي ان كه يك نگاه تو قلب مرا ربود
هر بار امدم كه از اينجا ببينمت
پشت خيال پنجره باران گرفته بود
احساس ميكنم كه در اين لحظه هاي خيس
حتي تو را شبيه غزل ميتوان سرود
بايد تو را نوشت و از روي بوم شعر
پروازهاي قاصدك خسته را زدود
دائم بيا و روي دلم بستري ساز
جاري بمان هميشه در اينجا شبيه رود
قلبم به عشق تو نه تظاهر نميكند
پيوند خورده است همان لحظه ي دورود
سر ميكشد به تك تك سلول هاي من
از كوچه ي نگاه تو ارامش وجود
خوابيده بود ساعت دلواپسي هنوز
بين هجاي بودن و رفتن در اين حدود
تق تق دوباره ثانيه ها پشت پنجره
بيدار ميشوند....تو رفتي ولي چه زود
تقديم به عشقم كه رفت ولي چه زود
برچسب:
نویسنده: پریسان
تاريخ: سه
شنبه
30 خرداد
1391 ساعت: 21:48
